Το The Running Man (1982) είναι μια νουβέλα επιστημονικής φαντασίας που έγραψε ο Stephen King και δημοσίευσε με το γνωστό του πλέον ψευδώνυμο Richard Bachman, και λαμβάνει χώρα το 2025. Πολλοί επισκέπτες της σελίδας ίσως σκεφτούν πως μια ταινία δράσης της δεκαετίας του ’80 και το πρόσφατο remake της να μην έχουν θέση εδώ, αλλά θα ρωτήσω με τη σειρά μου: τι πιο τρομακτικό από ένα dystopian μέλλον που επιβάλει την φρίκη στις οθόνες μας;
Ο Άτρωτος (The Running Man, 1987)
Σύνοψη
Στο μελλοντικό 2017 (που τώρα είναι παρελθοντικό, αλλά τότε δεν ήταν, παρότι μοιάζει ως τέτοιο στην οθόνη) – και όχι στο πιο μακρινό 2025 του βιβλίου – μια αμερικανική αυτοκρατορία που στηρίζεται στην επιβολή τόσο δια των κατασταλτικών δυνάμεων όσο και μέσω της αποβλάκωσης (δεν ξέρω αν σας θυμίζει κάτι όλο αυτό), βρίσκει έναν καλό μπάτσο (Arnold Schwarzenegger) να διαφωνεί με μια δολοφονική επιχείρηση και έτσι για να γλυτώσει την ποινή του αναγκάζεται να συμμετάσχει σε ένα τηλεπαιχνίδι στο οποίο θα παλέψει για την ελευθερία του και τη ζωή του.
Κριτική
Σκηνοθετημένο από τον Paul Michael Glaser (ένας κατεξοχήν σκηνοθέτης τηλεοπτικών επεισοδίων) χωρίς καμία ιδιαίτερη κινηματογραφική ματιά, και με έναν πρωταγωνιστή (Arnold Schwarzenegger) του οποίου τόσο η τραγική ερμηνεία όσο και τα αγγλικά του με αυστριακή προφορά είναι για γέλια και για κλάματα, δεν θα περίμενε κανείς πολλά από αυτό το εγχείρημα, που όμως γνώρισε μεγάλη επιτυχία στον κόσμο της βιντεοκασέτας (στις αίθουσες έκανε ελάχιστα πράγματα, παρότι είχε κέρδος) και σήμερα θεωρείται κλασσικό του είδους.
Μπορεί να φταίει η σκηνογραφία και τα κοστούμια που δεν έμοιαζαν μελλοντικά ούτε το 1987 όταν η ταινία ήταν καινούργια, ίσως να «χτυπάει» άσχημα ο διάχυτος σεξισμός (ο πρωταγωνιστής κακομεταχειρίζεται την συμπρωταγωνίστρια – την υποδύεται η Maria Conchita Alonso – τόσο που αυτή θα τον ερωτευθεί!), ή να εξοργίζει η εμβόλιμη ομοφοβία (προφανώς και ο makeup artist της εκπομπής θα ήταν μια gay καρικατούρα), όπως και φαίνεται γελοία η άνευ προηγουμένου μανούρα που μοιάζει να διακατέχει όλους τους χαρακτήρες, αλλά το πρόβλημα εδώ είναι πολύ πιο βαθύ, καθώς ένα blockbuster που είχε από πίσω του στη διανομή την τεράστια τότε Tri-Star Pictures, να μην μπορεί ούτε για πλάκα να ανταγωνιστεί τα αντίστοιχα post-apocalypse έπη που έβγαζε η Ιταλία με πενταροδεκάρες. Ωστόσο, ακόμα και αν το μεσογειακό σινεμά είδους δεν είναι του γούστου σας, θα σας πρότεινα να επιλέξετε το Κούρσα Θανάτου 2000 (Death Race 2000, 1975), που πάνω-κάτω λέει τα ίδια πράγματα για την reality TV.
Βαθμολογία: 1/5
Gore Meter: 1/5
Ο Δρομέας (The Running Man, 2025)
Σύνοψη
Ένας φτωχοδιάβολος (Glen Powell) που χάνει τη μια δουλειά πίσω από την άλλη (επειδή δείχνει αλληλεγγύη στους συναδέλφους του), αδυνατεί να παρέχει ακόμα και τα απαραίτητα φάρμακα στην άρρωστη κόρη του (ενώ και η σύζυγος του είναι αναγκασμένη να δουλεύει διπλοβάρδιες σε ένα κωλόμπαρο) θα βρει την ύστατη λύση όταν θα συμμετάσχει στο τηλεπαιχνίδι του τίτλου.
Κριτική
Με τον «πολύ» σκηνοθέτη Edgar Wright [υπεύθυνος για το αριστουργηματικό Συνέβη στο Σόχο (Last Night in Soho, 2021)] στο τιμόνι και ένα πελώριο budget που ξεπέρασε τα 110 εκατομμύρια δολάρια, θα περίμενε κανείς από αυτό το blockbuster σε διανομή Paramount Pictures τουλάχιστον τα στοιχειώδη, αλλά δυστυχώς αδυνατεί να παρέχει έστω και αυτά.
Μπορεί η συζήτηση που προτάσσει να έχει να κάνει και πάλι με ένα τηλεοπτικό τοπίο που ελέγχει κυβερνήσεις, αλλά η προσέγγιση θυμίζει περισσότερο τον κόσμο των video games, αλλά ακόμα και ως τέτοια παραμένει πάντα τόσο light (και Hollywood, θα έλεγα) που δύσκολα θα έκανε γκελ με το alt right κοινό που συνήθως λατρεύει τους κλώνους του Most Dangerous Game.
Ίσως βέβαια η πιο χυδαία παράμετρος της ταινίας να είναι ότι ο πρωταγωνιστής – ένας προλετάριος στα όρια της απελπισίας – παρουσιάζεται απλώς ως κάποιος με anger issues, για τα οποία μάλλον είναι υπαίτιος, αλλά ευτυχώς το κοινό δεν «τσίμπησε» ούτε αυτή τη φορά, αποφέροντας σε αυτό το flop απογοητευτικές εισπράξεις από τις κινηματογραφικές αίθουσες.
Βαθμολογία: 1/5
Gore Meter: 1/5
