The Blob: Από το κλασικό φιλμ του 1958 στο cult remake της δεκαετίας του ’80

Παρότι οι κριτικοί της εποχής το έθαψαν την Εισβολή από Άγνωστο Πλανήτη (The Blob, 1958), σήμερα θεωρείται ένα από τα κλασσικά φιλμ τρόμου της δεκαετίας του ’50 και η επιρροή του είναι εμφανή τόσο σε ταινίες που του «μοιάζουν» [βάλτε να δείτε ξανά το λατρεμένο Caltiki – The Immortal Monster (1959)] όσο και στο ότι το ακολούθησαν ένα sequel και ένα remake.

Σύνοψη

Ένας μετεωρίτης πέφτει (που αλλού;) σε μια μικρή πόλη της Πενσυλβανία, και από μέσα το του βγαίνει «το πράγμα» (κατά τη μετάφραση της ελληνικής βιντεοκασέτας από την Lion’s Video), που είναι μια άμορφη κόκκινη μάζα, έτοιμη να κατασπαράξει όποιον άνθρωπο βρεθεί στο δρόμο της (γίνεται λόγος για 40-50 θύματα, αλλά εννοείται πως στην οθόνη θα δείτε αισθητά λιγότερα). Λογαριάζει όμως χωρίς τον ξενοδόχο, αφού οι παραβατικοί νέοι της πόλης (ανάμεσα τους και Steve McQueen, στον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο) θα ενώσουν τις δυνάμεις τους με τις τοπικές αρχές.

Κριτική

Όταν ο σκηνοθέτης Irvin S. Yeaworth Jr. [4D Man (1959)] καταπιανόταν με αυτό εδώ το crossover φιλμ που πάντρευε την επιστημονική φαντασία με τις juvenile delinquency ιστορίες, αμφότερα είδη ήταν ήδη στη δύση τους, με το κοινό πλέον να έχει ραγδαία αρχίσει αδιαφορεί τόσο για τις ταινίες με τα εξωγήινα τέρατα (monster movies) όσο και για τα μπάχαλα που έκαναν οι πιτσιρικάδες στις σχολικές αίθουσες. Και κάτι ακόμη πιο προβληματικό είναι η υπέρ-δεξιά αντίληψη της ταινίας που λέει ότι ρε παιδί μου πάνω σε μια μεγάλη απειλή, θα αφήσουμε τις διαφορές μας οι νέοι επαναστάτες με την αστυνομία, και χέρι-χέρι θα πατάξουμε το κακό (η εθνική ενότητα μας μάρανε).

Παρόλα αυτά τα προβλήματα και τα μύρια άλλα που έχει η ταινία (οι ερμηνείες είναι τόσο απαράδεκτες που μοιάζουν να ταιριάζουν καλύτερα στο κακό Hollywood της δεκαετίας του ‘30), κατά κάποιον περίεργο τρόπο «λειτουργεί» και είναι άκρως διασκεδαστική. Αντλώντας έμπνευση από ένα «ζελέ» που έπεσε από τον ουρανό στην Πενσυλβανία το 1950, αυτή η ανορθόδοξη ιδέα που προβλήθηκε στην Αμερική σε double bill με το I Married a Monster from Outer Space (1958) έκανε μεγάλες εισπράξεις (4 εκατομμύρια δολάρια, ενώ είχε ένα budget μόλις 110 χιλιάδων δολαρίων) και άφησε παρακαταθήκη το συμπαθέστατο τραγούδι τίτλων.

Σύνοψη

Κάποιος αδαής μεταφέρει ένα κομμάτι του «πράγματος» από τους πάγους του Βόριου Πόλου σε μια φιλήσυχη γειτονιά μιας μικρής πόλης των Η.Π.Α., με αποτέλεσμα η σαρκοβόρα μάζα να επιτεθεί στους κατοίκους ώστε να μεγαλώσει.

Κριτική

Πιο γνωστή στο ευρύ κοινό ως Beware! The Blob – εμείς χρησιμοποιούμε εδώ τον τίτλο με τον οποίο κυκλοφόρησε σε ελληνική βιντεοκασέτα από την θρυλική Spring Video – αυτή εδώ η κωμωδία τρόμου συνεχίζει στο μοτίβο της πρώτης ταινίας, και αναφέρομαι στο πόσο παρωχημένη έμοιαζε ακόμα και όταν ήταν καινούργια, με το σενάριο να φέρνει σε πρωταγωνιστικό ρόλο ένα τσούρμο χίπηδες, που οριακά υπήρχαν ακόμα το 1972!

Σκηνοθετημένη από τον γνωστό ηθοποιό Larry Hagman (το μοναδικό φιλμ που φέρει την υπογραφή του), η ταινία προσφέρει κάποιες εμπνευσμένες επιλογές στο κομμάτι της χρήσης της κάμερας, ένα κάποιο ελάχιστο gore και κάποια αξιοπρεπέστατα ειδικά εφέ (ειδικά για το χαμηλό budget), αλλά δεν είναι ιδιαίτερα αστεία. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ταινιών της δεκαετίας του ’70 που άθελα τους έμοιαζαν με monster movies της δεκαετίας του ’50 [ρίξτε μια ματιά στο The Crater Lake Monster (1977)], και αυτή εδώ είναι μια τέτοια περίπτωση, οπότε αν σας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, ήρθατε στο σωστό μέρος.

Σύνοψη

Ένας μετεωρίτης πέφτει σε μια μικρή πόλη της Καλιφόρνια (αν και τα γυρίσματα έγιναν στη Λουιζιάνα), και η κόκκινη «κινούμενη μάζα» που βγαίνει από μέσα του κατασπαράζει τους κατοίκους, και μόνο ο αλήτης της γειτονιάς [o Kevin Dillon του Platoon (1986)] μοιάζει να καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει με το μυστήριο φαινόμενο.

Κριτική

Μπορεί τον Frank Darabont οι πιτσιρικάδες να τον γνώρισαν από την σειρά Οι Ζωντανοί Νεκροί (The Walking Dead 2010 – 2022) που άλλαξε για πάντα το τοπίο της τηλεόρασης του τρόμου, όμως εμείς οι κάπως παλαιότεροι τον μάθαμε από το Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες – Μέρος 3: Οι Πολεμιστές του Ονείρου (A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors, 1987), που είναι ένα από τα καλύτερα σύγχρονα sequel που έχει να επιδείξει το αγαπημένο μας είδος. Η επόμενη του ταινία ήταν αυτή εδώ, της οποίας το σενάριο συνυπέγραψε με τον σκηνοθέτη της Chuck Russell. Οι δύο τους παραδίδουν ένα κομψοτέχνημα, με αρκετό τρόμο και υπέροχα ειδικά εφέ (gore αλλά και διάφορα άλλα) που στέκονται πανάξια ακόμα και σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά.

Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω μια βασική πληροφορία που θα μάθετε στο φινάλε, η ταινία κατά κάποιο τρόπο δίνει έμφαση σε μια παρανοϊκή θεωρία συνομωσίας, λειτουργώντας και ως ένας προπομπός του Η Ομίχλη (The Mist, 2007) του Darabont, αν και οι ομοιότητες δεν σταματούν εκεί. Κρίμα που απέτυχε εισπρακτικά – «καθάρισε» μόλις 8,2 εκατομμύρια δολάρια στο box-office, ενώ το budget της 10 εκατομμύρια δολάρια – αλλά λατρεύτηκε από το κοινό του βίντεο, και σήμερα θεωρείται ένα από τα κλασσικά αμερικάνικα φιλμ τρόμου της δεκαετίας του ’80.