Εισαγωγή
Με εντυπωσιακά ειδικά εφέ για την εποχή, ο άνθρωπος-μύγα αποτελεί ένα ορόσημο της επιστημονικής φαντασίας και του τρόμου, και εδώ θα ρίξουμε μια ματιά στην αρχική τριλογία, η οποία αποτέλεσε και ένα από τα πρώτα βήματα του body horror όπως το γνωρίζουμε σήμερα.

Η Μύγα (The Fly, 1958)
Βαθμολογία: 3/5
Gore meter: 1/5
Σύνοψη
Όταν ο επιθεωρητής Charas (Herbert Marshall) ανακαλύπτει το στραπατσαρισμένο πτώμα ενός επιστήμονα [o David Hedison του Ζήσε και άσε τους άλλους να Πεθάνουν (Live and Let Die, 1973)], δεν θα αργήσει να λάβει την ομολογία της συζύγου του (Patricia Owens), όμως αδυνατεί να εντοπίσει το κίνητρο. Το υπόλοιπο της ταινίας είναι ένα flashback, το οποίο θα μας εξηγήσει πως ο νεκρός επιστήμονας πραγματοποιούσε πειράματα τηλεμεταφοράς, ως που όταν δοκίμασε να χρησιμοποιήσει τον εαυτό του ως πειραματόζωο, βρέθηκε στο κουβούκλιο μια μύγα με αποτέλεσμα να μεταμορφωθεί σε τέρας.
Κριτική
Βασισμένο σε μια πρόσφατη τότε μικρή ομότιτλη ιστορία του George Langelaan (που είχε δημοσιευτεί στο αμερικάνικο περιοδικό Playboy παρακαλώ), το σενάριο του James Clavell [Η Μεγάλη Απόδραση (The Great Escape, 1963)] αποτελεί μια τυπική (για την εποχή) βάση για ένα monster movie, όμως ο σκηνοθέτης Kurt Neumann [Η Γυναίκα που Κυβερνούσε τον Θάνατο (She Devil, 1957)] παίρνει τον χρόνο του (τα 94 λεπτά είναι φλύαρα) και το budget (λίγο λιγότερο από μισό εκατομμύριο δολάρια) που απλόχερα του προσέφερε η 20th Century-Fox, και μας καταδικάζει σε παρακολούθηση αρκετών αχρείαστων διαλόγων μέχρι να πάρουμε γεύση του «ψητού», ή της μύγας αν προτιμάτε.
Αυτή λοιπόν η major studio αίγλη παρέα με την παρουσία του Vincent Price στο καστ (σε έναν ρόλο τόσο σύντομο και ανούσιο που και να μην υπήρχε δεν θα χάναμε κάτι) είναι που έκαναν την παρούσα ταινία πιο γνωστή από ό,τι συνηθίζουν να γίνονται ταινίες του είδους. Η εμπορική της επιτυχία οδήγησε σε δύο sequel (για τα οποία θα διαβάσετε παρακάτω) και ένα remake (το οποίο με τη σειρά του απέκτησε και αυτό το δικό του sequel).

Η Επιστροφή της Μύγας (Return of the Fly, 1959)
Βαθμολογία: 3,5/5
Gore meter: 1/5
Σύνοψη
Πληγωμένος από τον θάνατο των γονιών του και με μοναδικό του στόχο να συνεχίσει το έργο του πατέρα του, ο Philippe Delabre [ο Brett Halsey, αργότερα στο Ο Νονός 3 (The Godfather Part III, 1990)] συναντά αντιστάσεις από τον Francois (ο Vincent Price που με την επιστροφή του είναι το μοναδικό μέλος της πρώτης ταινίας που αποτελεί κάποιου είδους «σύνδεσμο») που όμως δεν είναι αρκετές για να σταματήσουν τα πειράματα.
Κριτική
Με εμφανώς μικρότερο προϋπολογισμό (225,000 δολάρια) και την επιλογή του (ομολογουμένως πιο ταιριαστού) ασπρόμαυρου φιλμ (η πρώτη ταινία ήταν έγχρωμη) ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Edward Bernds [Πριν Τελειώσει ο Κόσμος (World Without End (1956)] παραδίδει ένα πραγματικά απολαυστικό monster movie το οποίο κερδίζει τόσο από το μικρό του scope, όσο και από τις τρελές του φιλοδοξίες (τα τέρατα – δηλαδή ένας άνθρωπος μύγα, και ένας άλλος ποντίκι – είναι υπέροχα). Ο Vincent Price έχει επιτέλους κάποιο υλικό για να δουλέψει (ο ρόλος του είναι μεγαλύτερος και πιο ουσιαστικός), οι σκηνές τρόμου είναι λειτουργικές, και ενώ σίγουρα δεν μιλάμε για κάποιο διαμάντι, πρόκειται για ένα έργο σαφώς ανώτερο από τον προκάτοχο του, αλλά αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι το ότι είναι πολύ πιο διασκεδαστικό, και με μια διάρκεια-σφηνάκι στα 80 λεπτά, δεν μπορείς παρά να το λατρέψεις!

Curse of the Fly (1965)
Βαθμολογία: 4/5
Gore meter: 2/5
Σύνοψη
Η Patricia Stanley [η Carole Gray του Το Νησί του Τρόμου (Island of Terror, 1966)] μόλις απέδρασε από μια ψυχιατρική κλινική, και πέφτει στα χέρια του Martin Delambre [ο George Baker του Στην Υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος (On Her Majesty’s Secret Service (1969) και του Η Κατάσκοπος που με Αγάπησε (The Spy Who Loved Me, 1977)] – της γνωστής οικογένειας επιστημόνων που γνωρίσαμε στις προηγούμενες ταινίες – ο οποίος στο μεταξύ κάνει πειράματα τηλεμεταφορών που έχουν ως αποτέλεσμα τερατο-μεταμορφώσεις.
Κριτική
Αυτό το love story ήταν καταδικασμένο να αποτύχει, αφού η μια κρύβει το ψυχωτικό της παρελθόν (το οποίο στο μεταξύ δεν μοιάζει και να είναι κανένα μεγάλο πρόβλημα στη σχέση τους) και εκείνος κρύβει τους σκελετούς που έχει στη ντουλάπα του, ή καλύτερα τα τέρατα που φυλάει στο εργαστήριο του (το οποίο, εντάξει, το λες και ένα μυστικό που δεν είναι καλό να έχει ο σύντροφος σου). Επίσης καταδικασμένη να αποτύχει ήταν και η εν λόγω ταινία, με τον πενιχρό προϋπολογισμό της (90,000 δολάρια αναφέρουν οι πιο αξιόπιστες πηγές) και αν μετράτε την επιτυχία με το πόσο δημοφιλής έγινε, τότε σίγουρα καταρρακώθηκε, αφού όταν βγήκε στους κινηματογράφους πάτωσε, ενώ μέχρι να κυκλοφορήσει σε DVD το 2007, ήταν σχεδόν αδύνατον να τη δει κανείς. Όταν όμως τελικά έπεσε στα χέρια μας – έστω και μετά από τόσα χρόνια αναμονής – βρεθήκαμε με ένα πραγματικό διαμάντι στα χέρι μας, γκροτέσκο και επιθετικό, γεμάτο άσχημα τέρατα και αποκρουστική αισθητική.
Γυρισμένη στην Αγγλία από τον «πολύ» Don Sharp [την ίδια χρονιά σκηνοθέτησε και το σπουδαίο Η Μάσκα του Φου Μαντσού (The Face of Fu Manchu, 1965)] και με περισσότερες αναφορές στο Η Νήσος των Χαμένων Ψυχών (Island of Lost Souls, 1932)] παρά στις δύο προηγούμενες – αμερικάνικες – παραγωγές, η τρίτη «Μύγα» παραμένει ένα από τα κρυμμένα μυστικά των χρυσών monster movies της γενιάς της και χρίζει επανεκτίμησης.
Επίμετρο
Μπορεί το Η Μύγα (The Fly, 1958) να έκανε το κοινό της εποχής να αναρωτιέται γιατί μεταμορφώθηκε μόνο το κεφάλι και το ένα χέρι του επιστήμονα (χρήματα για ολόκληρο κοστούμι υπήρχαν άλλωστε), μπορεί με το Η Επιστροφή της Μύγας (Return of the Fly, 1959) το κοινό να διερωτήθηκε πως γίνεται ακόμα να μην βρέθηκε μια μυγοσκοτώστρα (κακό χιούμορ), και με το Curse of the Fly (1965) το κοινό να έψαχνε απεγνωσμένα μια κόπια σε Super 8mm (για δεκαετίες ήταν ο μόνος τρόπος που μπορούσε να τη δει κανείς), όμως η «Μύγα» είναι αδιαμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά τέρατα της εποχής της.
Οι περισσότεροι γνωρίζουν την ιστορία της «Μύγας» από το Η Μύγα (The Fly, 1986) και το sequel της Η Μύγα II (The Fly II, 1989) – δύο έργα πυλώνες των πρακτικών ειδικών εφέ της δεκαετίας του ’80 – όμως θα αποφύγουμε να ασχοληθούμε με αυτές στο παρόν άρθρο, καθώς θα τις καλύψουμε σύντομα σε ένα τεράστιο αφιέρωμα που ετοιμάζουμε για τον κινηματογράφο του David Cronenberg.

