Υπόθεση
Στο φιλμ The Texas Chain Saw Massacre μια παρέα νεαρών ξεκινά ένα road trip στην επαρχία του Texas για το σπίτι των παππούδων της πρωταγωνίστριας, Sally, ενώ ένας τρομακτικός δολοφόνος με δερμάτινη μάσκα και πριόνι σουλατσάρει στη γειτονιά και κυνηγάει το επόμενό του θύμα.
Κριτική ταινίας
1974. Πρόκειται για μια ασυναγώνιστη χρονιά για το αμερικάνικο σινεμά τρόμου. Λίγο αφότου βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες Ο Εξορκιστής και το ίδιο έτος κυκλοφορίας του Black Christmas (δύο μνημειώδεις ταινίες για το είδος και την ιστορία του κινηματογράφου και της μετέπειτα εξέλιξής του), έρχεται στο προσκήνιο ένα ακόμη έργο που επρόκειτο να συζητηθεί. Τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς κυκλοφορεί το The Texas Chain Saw Massacre του Tobe Hooper, κάποια χρόνια μετά από το πειραματικό του ντεμπούτο με την ταινία Eggshells το ‘69. Σε αυτό του το εγχείρημα ο Hooper αποφασίζει να κινηθεί προς την κατεύθυνση του horror σινεμά και επιλέγει να το κάνει ολοκληρωτικά αφού δεν μιλάμε απλώς για ένα ακόμη αβέβαιο πείραμα, όμως για μια ταινία που αφορά τον πηγαίο τρόμο. Εκείνον, που είναι τόσο ωμός και ρεαλιστικός που σε στοιχειώνει εφ’ όρου ζωής.
Η πλοκή του The Texas Chain Saw Massacre ακολουθεί μια παρέα νεαρών, της πρωταγωνίστριας Sally (Marilyn Burns), του Jerry, της Pam, του Kirk, και του παραπληγικού αδερφού της Sally, τον Franklin. Ενώ έχει προηγηθεί μια αρρωστημένη εισαγωγή όπου ένας ψυχικά διαταραγμένος άντρας κλέβει μέλη νεκρών από το τοπικό νεκροταφείο, οι νεαροί ξεκινούν ένα road trip στην εξοχή του Texas με τελική στάση το οικογενειακό σπίτι της Sally. Όπως ένα τυπικό εξοχικό, εκείνο της Sally και του αδερφού της βρίθει μακάβριων αναμνήσεων από σφαγές ζώων και γενικότερα δράσεις που μια νέα γενιά όπως εκείνη -ως φυσικό επόμενο- βρίσκει αμφιλεγόμενες. Με τα «φαντάσματα» ενός αμφίσημου παρελθόντος, του βάρους του «κειμηλίου» και των οικογενειακών δεσμών καθώς και μια φρικιαστική ατμόσφαιρα μιας ανατριχιαστικής εισαγωγικής σκηνής να υποβόσκουν, η διάθεση των πρωταγωνιστών έχει ήδη αρχίσει να διαταράσσεται. Έπειτα μάλιστα από μια λάθος κίνηση να επιβιβάσουν στο όχημά τους έναν περίεργο περαστικό που αυτοτραυματίζεται μπροστά τους εν κινήσει, έχουν τρομοκρατηθεί πια για τα καλά.
Εκτός των άκρως δυναμικών σκηνών μιας φαινομενικά απλής πλοκής ενός τυπικού φονιά -εδώ με πριόνι και δερμάτινη μάσκα- η ταινία The Texas Chain Saw Massacre αναβλύζει δυσοσμία. Σαν μια σιχαμερή οσμή σαπισμένου πτώματος που καίγεται από τον ήλιο επί ώρες. Ο Tobe Hooper κατάφερε να μετατρέψει το φως το ήλιου, όχι σε μια λύτρωση από τις αμαρτίες της προηγούμενης νύχτας, αλλά σε μια υπενθύμιση της παντελούς απουσίας της πρώτης όταν πια αντιλαμβανόμαστε πως παρ’ ότι οι πρώτες ώρες της ημέρας κατέφτασαν, το βασανιστήριο συνεχίζεται απτόητο και οι ψυχολογικές του επιπτώσεις είναι αδυσώπητες. Η μηδαμινή παρουσία της μουσικής όπως και τα ελάχιστα «jump scares», αφήνουν τις ερμηνείες και τις κραυγές που βγαίνουν από τα έγκατα της ψυχής να ηχούν και να σκορπίζουν ανατριχίλες.
Η ταινία «The Texas Chain Saw Massacre» απαγορεύτηκε σε πολλές χώρες, μια εκ των οποίων ήταν και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η ερμηνεία της Marilyn Burns δε (ενός εκ των σπουδαιότερων διασήμων final girls στο σινεμά του τρομακτικού αν όχι η σπουδαιότερη και ίσως και πρωτοπόρος της εν λόγω ομάδας), αποτελεί την καλύτερη της «φτωχής» της καριέρας και σήμα κατατεθέν των ταινιών τρόμου της εποχής. Το σπαραχτικό της ουρλιαχτό σπέρνει τη φρίκη και δύσκολα σβήνεται από τη μνήμη. Η συνταγή στο The Texas Chain Saw Massacre πέτυχε σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που δεν είναι τυχαίο πως λίγο καιρό αργότερα ο Hooper ξανασυνεργάστηκε με την Burns στο Eaten Alive του ‘77, με αντίστοιχη φρικιαστική ατμόσφαιρα, «αιματηρή» φωτογραφία και «συμπρωταγωνιστές» αιμοδιψείς κροκόδειλους.
Το The Texas Chain Saw Massacre ήταν, είναι και θα παραμείνει στην ιστορία ως μια indie ταινία τρόμου που -όπως πολλές όμοιές της- δεν απέκτησε ιστορική αξία απευθείας. Ίσως να έβγαλε παραπάνω από τα εκτιμώμενα εισιτήρια και να πληρούσε τις προϋποθέσεις για μια διαφημιστική επιτυχία, αλλά σήμερα επιβεβαιώνουμε πως υπήρξε πολλά παραπάνω από έναν αξιότιμο αριθμό εισιτηρίων. Πολλοί μιλούν για το Black Christmas και δικαίως το επαινούν ως μια ρηξικέλευθη αρχή των ταινιών slasher, όμως η ταινία του Hooper αποτελεί αδιαμφισβήτητα εξίσου ένα κομμάτι της αρχής αυτής, ξεπερνώντας την εποχή της αλλά ακόμη και τους αρχικούς της σκοπούς. Όσο για τον μετρ Hooper, αποδεικνύεται για πολλοστή φορά πως όπως ένα περίτεχνο μπατόν δεν κάνει έναν καλό μαέστρο, έτσι κι ένας σκηνοθέτης δεν χρειάζεται πολλά για να δημιουργήσει ένα αριστούργημα, πράγμα που ο ίδιος αντικειμενικά το κατάφερε!
Θετικά
Το The Texas Chain Saw Massacre αποτελεί σημαντικό μέρος της εισαγωγής μας στο ιστορικό και αξεπέραστο slasher σινεμά τρόμου. Μια indie ταινία της εποχής που ξεπερνά τις προσδοκίες και γίνεται σήμα κατατεθέν ενός ολόκληρου είδους, κατέχοντας τον τίτλο μιας εκ των τρομακτικότερων ταινιών που γυρίστηκαν ποτέ.
Αρνητικά
Τίποτα.
Σύνοψη κριτικής για το The Texas Chain Saw Massacre
Ένα χαοτικό, βίαιο slasher του Tobe Hooper, με ρεαλιστική φρίκη, ελάχιστα jump scares και ανεπανάληπτες ερμηνείες που έθεσαν τα πρότυπα του είδους.
Highlights
🕵️ Κάνε κλικ (⚠️ προσοχή Spoilers)
- Η εισαγωγική σκηνή του The Texas Chain Saw Massacre με την ανατριχιαστικά γραφική απεικόνιση των μελών των πτωμάτων τα οποία έκλεψε ο δράστης.
- Η σκηνή αιχμαλώτισης της Sally, η οποία βρίσκεται δεμένη στην καρέκλα και δειπνεί με τους τρεις αρρωστημένους δολοφόνους.
- Η τελευταία σκηνή απόλυτης λύτρωσης της Sally, αφότου μόλις ξέφυγε από τα χέρια του σαδιστή δολοφόνου. Καλυμμένη με αίματα, αφήνει τον πρωινό ήλιο να πέσει στο ταλαιπωρημένο της πρόσωπο ενώ βρισκόμενη ακόμη σε αδρεναλίνη, ουρλιάζει με μανία έχοντας συνειδητοποιήσει πως μόλις κατάφερε να βγει ζωντανή από βέβαιο και βασανιστικό θάνατο. Έπειτα από τόση πάλη άλλωστε, το να πούμε πως της άξιζε θα ήταν το λιγότερο…
Πληροφορίες και συντελεστές
Πρωτότυπος τίτλος: The Texas Chain Saw Massacre
Ελληνικός τίτλος: Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι
Σκηνοθεσία: Tobe Hooper
Σενάριο: Tobe Hooper, Kim Henkel
Ηθοποιοί: Marilyn Burns, Paul A. Partain, Edwin Neal, Jim Siedow, Gunnar Hansen
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 11 Οκτωβρίου 1974 (ΗΠΑ)
Διάρκεια: 1 ώ. 23 λ.