Είναι από τις ταινίες τρόμου που πολυδιαφημίστηκαν πέρυσι και φέτος και σίγουρα απ’ αυτές που οι επιχειρηματίες του κινηματογράφου αναμένουν μεγάλα έσοδα. Μπορεί το «The Lazarus Effect» να πηγαίνει καλά στις αίθουσες παγκοσμίως έχοντας ήδη ξεπεράσει κατά πολύ τον προϋπολογισμό του, αλλά όπως συμβαίνει συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η ποιότητά του σαν φιλμ τρόμου είναι αντιστρόφως ανάλογη με την εμπορική επιτυχία του.
Αλλά ας έρθουμε στο κυρίως πιάτο. Ο τίτλος του φιλμ ουσιαστικά μας προϊδεάζει για το περιεχόμενό του. Αρχικά έχουμε την βιβλική αφήγηση με τον Λάζαρο που αναστήθηκε από τον Ιησού και σίγουρα αποτέλεσε κάποια έμπνευση. Επίσης με τον όρο «σύνδρομο του Λαζάρου» ονομάζεται στην ιατρική η απρόσμενη εμφάνιση σημαδιών ζωής από ένα άτομο που θεωρούνταν νεκρό μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες των γιατρών να το σώσουν (π.χ. με ηλεκτροσόκ). Στην ιστορία της ιατρικής έχουν καταγραφεί κοντά στις 40 τέτοιες περιπτώσεις. Βέβαια τα γεγονότα της παρούσας ταινίας δεν ακολουθούν τον παραδοσιακή ιατρική ορολογία καθώς προσθέτουν τις αναμενόμενες supernatural διαστάσεις αλλά και επειδή ο τρόπος που επανέρχεται στη ζωή η νεκρή Olivia Wilde διαφοροποιείται από τον ορισμό που δώσαμε.
Εν πάση περιπτώσει, δεν χρειάζεται να κολλήσουμε στις τεχνικές λεπτομέρειες άλλο. Η υπόθεση της ταινίας παρουσιάζει ενδιαφέρον χωρίς να αποτελεί και το απαύγασμα της πρωτοτυπίας (επαναφορές νεκρών με επιστημονικές μεθόδους έχουμε ξαναδεί στο cinema τρόμου). Ο ορός που ανακαλύπτουν τα μέλη της ερευνητικής ομάδας φαίνεται αρχικά ότι λειτουργεί σωστά, ωστόσο, πολύ σύντομα η αρχική εντύπωση αποδεικνύεται λανθασμένη. Η όμορφη Olivia Wilde που εδώ υποδύεται το άτυχο μέλος της ομάδας που πέθανε από ηλεκτροπληξία, επανέρχεται στη ζωή μετά την επιμονή του αγαπημένου της να της χορηγήσουν τον περιβόητο ορό.
O αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν απλά «Lazarus».
Όμως η επαναφορά της φέρνει και τρομακτικές αλλαγές στην ίδια. Τα μάτια της αποκτούν σταδιακά μαύρο χρώμα, η συμπεριφορά της γίνεται διαβολική και το χειρότερο για τους συνεργάτες της είναι ότι έχει αποκτήσει τηλεκινητικές δυνάμεις με τις οποίες θα αρχίσει να τους εξοντώνει έναν έναν. Όλα αυτά ακούγονται ενδιαφέροντα αλλά δυστυχώς η δομή της ταινίας θρυμματίζει τον αρχικό ενθουσιασμό. Ουσιαστικά όλο του ζουμί βρίσκεται στο τελευταίο 20λεπτο όταν και η αναστημένη Wilde ξεκινά το δολοφονικό της έργο. Μέχρι εκείνο το διάστημα τα γεγονότα είναι βαρετά ή ελάχιστα ενδιαφέροντα.
Γενικά η πλοκή πάσχει από έλλειψη δημιουργικότητας και καλών ιδεών. Το gore είναι επίσης απρόσμενα περιορισμένο ενώ κάποιοι θάνατοι όπως ένας πνιγμός με ηλεκτρονικό τσιγάρο προκαλούν θυμηδία. Γενικά δεν την λες ακριβώς κακή ταινία απλά πολύ μα πολύ κατώτερη των προσδοκιών που είχε χτίσει. Κρίμα για τους ταλαντούχους ηθοποιούς και τον όποιο ντόρο δημιουργήθηκε. Αν πρέπει να διαλέξετε μεταξύ του The Lazarus Effect και του The Babadook που θα προβάλλονται την ίδια περίοδο στους ελληνικούς κινηματογράφους προτιμήστε χαλαρά το δεύτερο χωρίς ενδοιασμούς…
